تصاویری از کوههای مریخی

کوه‌های منحصربه‌فرد و زیبای مریخی که در جاده چابهار به گواتر دیده می‌شوند، از زیباترین مناظر طبیعی ایران هستند که کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند.

در ۴۰ کیلومتری شمال غربی نطنزاز استان اصفهان در دامنه کوه کرکس روستایی بس کهن واقع است به نام ابیانه. این روستا را به اعتبار آثار و بناهای تاریخی پرتنوعش باید از زمرهٔ استثنایی ‏ترین روستاهای ایران به شمار آورد. شکوه معماری بومی و سرشار از زیبایی این روستا، آن را در شمار نمونه‏ های کم نظیر دیدنی‏های جهان درآورده است. ابیانه نقطه ‏ای خوش منظره و خوش آب و هوا و دارای موقعیت طبیعی مساعدی است. در دورهٔ صفویه هنگامی که شاهان صفوی برای ییلاق به نطنز می‏رفتند بسیاری از نزدیکان آنها و درباریان ترجیح می‏دادند در ابیانه اقامت کنند. شمار خانه ‏های ابیانه در سرشماری سال ۱۳۶۱ برابر با ۵۰۰ واحد برآورد شده؛ این خانه‏ ها تماماً بر روی دامنه پرشیبی در شمال رودخانه برزرود بنا شده است به صورتی که پشت بام مسطح خانه‏ های پایین دست، حیاط خانه‏ های بالادست را به وجود آورده است و هیچ دیواری هم آنها را محصور نمی‏سازد. در نتیجه، ابیانه در وهلهٔ اول روستایی چند طبقه به نظر می‏آید که در بعضی موارد تا چهار طبقهٔ آن را می‏ توان مشاهده کرد. اتاقهای ابیانه به پنجره‏های چوبی ارس مانند مجهزند و اغلب دارای ایوانها و طارمیهای چوبی پیش آمدهٔ مشرف بر کوچه ‏های تنگ و تاریک‏اند که خود به صورت مناظر جالبی درآمده‏اند. نمای خارجی دیوارهای خانه‏ های ابیانه با خاک سرخی که معدن آن در مجاورت روستاست پوشیده شده است. از آنجا که در دامنه ‏های شیبدار ابیانه فضای کافی برای ساختن خانه‏ های موردنیاز وجود ندارد در این روستا چنین رسم شده است که هر خانواده انبار غار مانندی در تپه‏های یک کیلومتری روستا، در کنار جاده و نرسیده به ابیانه ایجاد نماید. این غارها که در دل تپه‏ ها حفر شده‏اند و از بیرون تنها درهای کوتاه و محقر آن نمودار است برای نگهداری دامها و نیز آذوقهٔ زمستانی و اشیای غیرضروری مورد استفاده قرار می‏گیرد. زندگی مردم ابیانه کشاورزی و باغداری و دامداری است که با روشهای سنتی اداره می‏شود. بیشتر زنان در امور اقتصادی با مردان همکاری دارند. ابیانه دارای هفت رشته قنات است که برای آبیاری مزارع و باغات مورد استفاده قرار می‏گیرد. گندم، جو، سیب‏ زمینی و انواع میوه به خصوص سیب، آلو، گلابی، زردآلو، بادام و گردو در ابیانه به دست می‏آید. در سالهای اخیر قالی‏بافی در ابیانه رواج پیدا کرده و نزدیک به ۳۰ کارگاه قالی‏بافی در آنجا دایر شده است. در گذشته گیوه ‏بافی از جمله مشغله‏ های پردرآمد زنهای ابیانه بوده است که امروزه تا حدی متروک شده است. مردم ابیانه به سبب کوهستانی بودن منطقه و دور بودن محل آنها از مراکز پر جمعیت و راههای ارتباطی، قرنها در انزوا زیسته و در نتیجه بسیاری از آداب و رسوم قومی و سنتی و از جمله زبان و لهجهٔ قدیم خود را حفظ کرده ‏اند. زبان مردم ابیانه فارسی با لهجهٔ خاص ابیانه ‏ای است که با لهجه‏ های متداول در جاهای دیگر تفاوت اساسی دارد. لباس سنتی آنها، هنوز هم میان آنها رواج دارد و در حفظ آن تاکید و تعصب از خود نشان می‏دهند، در مردان شلوار گشاد و درازی از پارچهٔ سیاه و در زنها پیراهن بلندی از پارچه‏ های گلدار و رنگارنگ است.

علاوه بر این، زنهای ابیانه معمولاً چارقدهای سفیدرنگی بر سر دارند. قدیم‏ترین اثر تاریخی ابیانه آتشکده‏ای است که مانند دیگر بناهای ده در سراشیبی قرار گرفته است. آتشکده ابیانه را نمونه ‏ای ازمعابد زردشتی دانسته‏اند که در جوامع کوهستانی ساخته می‏شد. مهم‏ترین بنا و اثر تاریخی این روستا یک باب مسجد جامع و قدیم‏ترین اثر تاریخی این مسجد منبر چوبی منبت‏کاری آن است که در سال ۴۶۶ هجری قمری ساخته شده است. مسجد قدیمی دیگر ابیانه مسجد برزله است که دارای فضای دلبازی است و روی لنگه در شرقی آن سال ۷۰۱ هـ. ق. نوشته شده است که مربوط به دورهٔ ایلخانان است.مسجد تاریخی دیگر ابیانه مسجد حاجتگاه است که کنار صخره‏ای در کوهستان بنا شده و بر در ورودی شبستان آن تاریخ ۹۵۲هـ. ق. مشاهده می‏شود. روستای ابیانه دارای دو زیارتگاه است: یکی مرقد شاهزاده عیسی و شاهزاده یحیی در جنوب روستا که به گفته اهالی فرزندان امام موسی کاظم بوده‏اند؛ و زیارتگاه دیگر ابیانه قدمگاه نامیده می‏شود. از جمله جاها و اماکن دیدنی دیگر ابیانه می‏توان از خانه غلام نادرشاه و خانه نایب حسین کاشی نام برد.

باغ شاهزاده ماهان با طبیعتی زیبا و سرسبز در دامنه های شمالی کوههای تیگران این بخش از استان کرمان قرار گرفته است.

احمد علی خان وزیری در کتاب تاریخ کرمان درمورد این باغ نوشته است: "باغ شازده که در نیم فرسنگی ماهان واقع شده توسط عبدالحمید میرزا فرمانفرما ناصرالدوله حاکم کرمان در اواخر دوره قاجار بنا شد.
فرمانفرما برای ساختن این باغ از اطراف و اکناف کرمان کارگر گرفت و بسیاری از متمکنین در ساختن آن اجبارا کمک کردند و حتی بیجه ها و نهالهای درختها را نیز از هر گوشه ای آوردند."
باغ شاهزاده ماهان یکی از زیباترین باغهای تاریخی ایران است که هر بیننده ای با دیدن این همه زیبایی و سرسبزی در دل کویر متعجب می شود.
طرح اصلی باغ مانند باغهای سنتی ایران دارای دو عمارت با یک رشته آب نما و حوضهای به هم پیوسته در محور مرکزی است.
عمارت سردر، عمارت شاه نشین و حمام قسمتهای مختلف این باغ را تشکیل می دهد.
عمارت اصلی ابتدا به صورت ساختمانی دو طبقه با ایوانهای قوسی و سایه بانی سنتی بوده است.
سالها قبل طبقه بالایی آن تخریب و در سال 1370 به همان شکل اولیه دو طبقه بازسازی شد.
در ضلع شرقی باغ و نزدیک عمارت اصلی حمامی زیبا که دارای خزینه های سنگی و دیوارهای کاشیکاری می باشد قرار گرفته است.
حمام باغ همزمان با بازسازی ساختمان اصلی مرمت شده و هم اکنون به صورت گنجینه درآمده است.
در قسمت جلو عمارت اصلی، حوض بزرگی با پنج فواره که آب آن از قنات معروف به
"تیگران" سرچشمه می گیرد ، قرار دارد.
آب این حوض ابتدا به پاشویه سنگی اطراف آن می ریزد و از آنجا به شکل آبشار جاری
می شود.
در امتداد جریان آب از دو سمت گلکاری پیاده روهای اصلی و ردیفهایی از سروهای بلند، چشم اندازی زیبا را پدید آورده است.
باغ شاهزاده که سالانه پذیرای هزاران گردشگر داخلی و خارجی است حدود پنج هکتار مساحت و تعداد زیادی انواع درختان میوه دارد.
محمدعلی گلابزاده محقق و پژوهشگر کرمانی در کتاب "کرمان پگاه هستی" می نویسد: درختان سر به فلک کشیده ای که همراه با خنکای نسیم کوهستان، رقص شاخساران را به میهمانان خود هدیه می کنند داستانهای بسیاری از روزگاران گذشته به یاد دارند.
"آن روز که ماموران عبدالحمید میرزا برای بدست آوردن بهترین نهال و غرس آن در این باغ، به روستای پاریز سیرجان عزیمت کرده و پس از تهیه بیجه ها، الاغ اهالی را به زور گرفته و آنها را به این باغ انتقال می دادند تا جایی که مردم پاریز مجبور بودند الاغها را از شر این گروه در اتاقهای مسکونی خود پنهان کنند."
این محقق اضافه می کند: روایتی است که وقتی بنای شاغل در این باغ که مشغول آجرکاری سر در ورودی بود خبر مرگ ناصرالدوله را شنید همچون مرغی رها شده از قفس آجرها و ظرف مصالح خود را از روی داربست به پایین انداخت و فرار کرد.
این باغ به علت بی توجهی در رژیم گذشته در شرف نابودی و فراموشی قرار داشت اما در سال 1370 به شکل زیبایی بازسازی و مرمت شد.
در بازسازی باغ شاهزاده که هفت ماه توسط 535 نفر استاد بنا و کارگر انجام شد علاوه بر تجدید بنای ساختمان اصلی باغ، قسمتهایی از آن دیوارگذاری شد.
احداث رستوران، میهمانسرا، سنگفرش محوطه و راهروها، تعمیر فواره ها، هرس درختان، چمن کاری و گلکاری محوطه، تامین روشنایی و ایجاد سرویسهای بهداشتی نیز در این راستا انجام شد.
باغ شاهزاده در 40 کیلومتری کرمان قرار دارد

نقل از : خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا)

باغ ارم

روایت کرده‌اند که ارم نام باغی بهشت‌گونه بود که شداد پسر عماد، پادشاه عربستان جنوبی، به‌منظور رقابت با بهشت ساخته بود. تاریخ ساخت و بنیان‌گذار اولیه باغ ارم شیراز، به‌درستی مشخص نیست؛ ولی توصیف‌هایی از آن در سفرنامه‌های متعلق به قرن دهم و یازدهم هجری آمده‌است. این باغ تنوع گیاهی بسیار بالایی دارد و گیاهان بسیاری از اقصا نقاط جهان در این باغ کاشته شده است؛ به شکلی که باغ در قالب یک نمایشگاه از انواع گل‌ها و گیاهان درآمده‌است. در حال حاضر این باغ در اختیار دانشگاه شیراز است؛ باغ گیاه‌شناسی آن در اختیار دانشکده کشاورزی و ساختمان باغ در اختیار دانشکده حقوق قرار دارد.

ویژگی بناها

عمارت وسط، هسته مرکزی این باغ محسوب می‌شود و جالب توجه‌ترین جنبه باغ است. این عمارت، از سه طبقه، با تزئینات فراوان تشکیل شده‌است.

اتاق‌های طبقه زیرین که تقریباً زیرزمین هستند، محلی است برای استراحت در روزهای گرم تابستان. تزئینات این اتاق‌ها، کاشی‌کاری‌های رنگین است. دو طبقه بالایی دارای ستون‌هایی است که از تخت جمشید الهام گرفته شده‌اند.

در پیشانی بنا، دو نیم‌دایره در دو طرف، و یک تابلو بزرگ در وسط قرار گرفته که از ۳ هلال روی هم تشکیل شده‌است. این تابلو، تصاویری از شاهنامهٔ فردوسی و نبرد شاهان قاجار را نشان می‌دهد.

 تاریخچه

باغ ارم شیراز بطور مسلم از دوره سلجوقیان و در تمام دوره آل اینجو و آل مظفر و گورکانیان وجود داشته و با توجه به اینکه سیستم فئودالی بطور کامل بر جامعه آن دوره حاکم بوده بدون تردید بانیان و صاحبان باغ ارم که باغی ارزشمند بوده، در آن زمان حکام وقت بوده‌اند. احتمال می‌رود اتابک قراچه که از طرف سنجر سلجوقی به حکومت فارس منصوب بوده دستور احداث این باغ را داده باشد.

بعد از وی تا جلوس شاه شیخ ابواسحاق اینجو که احتمالاً باغ ارم را در تصدی داشت، اطلاعی از نحوه مالکیت این باغ در دست نیست. شاه شیخ ابواسحاق اینجو در سال ۷۴۲ ه.ق جلوس نموده و در سال ۷۵۷ ه.ق کشته شد. پس از انقراض سلسله آل اینجو به‌وسیله آل مظفر، احتمالاً باغ ارم به مالکیت سلاطین آل مظفر در آمده‌است و در عهد شاه منصور آخرین پادشاه این خاندان که به دست گورکانیان کشته شد، باغ در نهایت آبادانی و شکوه بوده‌است. از عصر صفویه به بعد باغ ارم در نوشته‌های جهانگردان، آباد و باشکوه توصیف شده‌است. در عهد کریم خان زند احتمالاً باغ ارم در مالکیت سران سلسله زندیه بوده و مانند سایر ابنیه و باغهای شیراز مرمت یافته‌است. از اواخر دوره زندیه تقریباً بیش از هفتاد و پنج سال باغ ارم در تصاحب سران ایل قشقایی بوده‌است. خاندان جانی خان قشقایی که از دوره فتحعلی شاه قاجار با سمت ایلخانی و ایل بیگی بر ایل قشقایی فرمانروایی می‌کردند، مدت مدیدی این باغ را در اختیار داشته و از آنجا به عنوان مقر فرمانفرمایی خود در شهر شیراز استفاده می‌کرده‌اند. نخستین ایلخان این خاندان یعنی جانی خان و پسرش محمد قلی خان عمارتی با شکوه در این باغ بنا نهادند. در اوایل دوره قاجاریه بعضی از سران ایل قشقایی که مالکین سابق باغ ارم بوده‌اند در گوشه‌ای از این باغ به خاک سپرده شده‌اند که در حال حاضر نشانی از این قبور در دست نیست. ساختمان عمارت این باغ در دوره ناصرالدین شاه قاجار هنوز مرغوب و قابل توجه بوده‌است. در دوره سلطنت ناصرالدین شاه، حاج نصیرالملک شیرازی باغ را از خاندان ایلخانی خریداری نموده و ساختمان فعلی موجود در باغ را به جای عمارت ایلخانی بنا نمود ولی احتمالاً اساس ساختمان قبلی را حفظ کرده‌است. پس از درگذشت حاج نصیرالملک در سال ۱۳۱۱ ه.ق تزئینات بنا و بعضی قسمت‌های ناتمام به‌وسیله ابوالقاسم خان نصیرالملک، مالک این باغ اتمام یافته‌است.

در آن زمان توصیفی توسط فرصت‌الدوله شیرازی راجع به این باغ داده شده که به شرح زیر می‌باشد: «... بستانی است بی مثال و گلشنی است بهشت تمثال ...، سروهایش سر به افلاک کشیده، عماراتی دارد شاهانه مشتمل بر تالاری که به واسطه دو ستون قوی پیکر بر پاست و ارسی‌ها، گوشواره‌ها و اتاقها و رواقهای دیگر را از فوقانی و تحتانی داراست. آبشارهای متعدده از هر جانب آن روان است و سبزه‌های اطراف جویش چون خط برگرد عارض نوش لبان. بنای اول آن را محمد قلی خان ایلخانی نهاده سپس مرحوم حاجی نصیرالملک خریده و حکم به بنیاد عمارات مذکور داده. حاجی محمد حسن معمار... آن بنا را برآورده باغی دیگر برآن افزوده‌اند. آن نیز هوایش معطر است...، خلوتی دیگر دارد که نارنجستانش نام نهاده‌اند. باربند و کوشکی هم برای آن قرار داده‌اند.»

دونالد ویلبر درباره باغ ارم شیراز چنین نگاشته‌است: «... برای مدت لااقل ۷۵ سال این عمارت در تصاحب خان‌ها و یا سران قبیله قشقایی بود. همین ساختمان هسته مرکزی باغ به شمار می‌رود. در این موقع دیواری در وسط باغ احداث کردند و بدین ترتیب باغ به دو قسمت تقسیم گردید. باغ ارم محبوبیت فراوان خود را مدیون درختان مرکبات و خیابان طویلی است که در دو طرف آن سروهای باشکوه غرس گردیده و ساختمان جالب توجهی که شاهد مهمان‌نوازی بی دریغ ایل قشقایی بوده‌است. هرچند سال یکبار مقداری از درختان مرکبات بر اثر سرمای سخت از بین می‌روند درحالی که سروها در عرض پنجاه سال اخیر همچنان جذابیت خود را حفظ کرده‌اند ... .» در تهیه طرح باغ، محور طولانی آن مشخص گردیده‌است.

امروز کوشک اصلی، هسته مرکزی این باغ و جالب‌توجه‌ترین جنبه آن را تشکیل می‌دهد. اطاقهای طبقه زیرین تقریباً زیرزمین است و تالار مرکزی آن را برای استراحت در روزهای گرم تابستان در نظر گرفته‌اند. نهر آب مستقیماً از این تالار می‌گذرد و در سر راه خود قبل از اینکه به حوض بزرگی فرو ریزد استخر را پر می‌کند. دیوارها و کف این تالار از کاشی‌های رنگین پوشیده شده‌است. پلکانی این طبقه را به طبقه بالاتر و به راهروهایی که به تالار بزرگ منتهی می‌گردد متصل می‌سازد.

منظره جنوبی آن همان ادامه محور اصلی است و از طرف شمال چشم انداز آن را تپه‌هایی تشکیل می‌دهد که در حاشیه رودخانه قرار گرفته‌است. در این محل نیز مانند بسیاری دیگر از ساختمانهای شیراز کاشیهای براق و سنگهای تراش میراث قدیم را از نو رواج می‌دهد. این قسمت سه گوش (سنتوری) منظره‌ای را متعلق به دوره ساسانیان که با کاشیهای رنگی زینت شده نشان می‌دهد درحالی که در طبقه‌ای که هم‌سطح زمین ساخته شده تخته سنگهای آهکی نسخه‌های تحریف شده‌ای است از نقوش برجسته دوره هخامنشیان که در تخت جمشید دیده می‌شود. در سراسر این ناحیه وسیع بوته گل سرخ کمتر دیده می‌شود و به جای آن در گلخانه که داخل آن را با چوب به طرز پلکانی ترتیب داده‌اند انواع گلها را در گلدان نگاهداری می‌کنند تا آنها را در نقاط اصلی در داخل کوشک و خارج آن قرار دهند.

باغ ارم پس از فوت ابوالقاسم خان نصیرالملک به فرزندش رسید و پس از چندی به یکی از سران ایل قشقایی فروخته شد. سپس به تصرف دولت درآمده و به دانشگاه شیراز واگذار شده‌است. دانشگاه شیراز مدتها به عنوان کاخ پذیرایی از آنجا استفاده می‌نمود. در سالهای ۱۳۵۰_۱۳۴۵ه.ش این باغ با اعتبار واگذاری از طرف سازمان برنامه و بودجه و زیر نظر مسئولین وقت دانشگاه، تعمیر اساسی شده و زمین وسیعی نیز در حاشیه بلوار ارم و بلوار آسیاب سه‌تایی به آن افزوده شده‌است. امروزه باغ ارم همچنان در اختیار دانشگاه شیراز می‌باشد و در حقیقت به تمام مردم تعلق دارد.

نقل از :ویکی پدیا

استان کردستان در مجاورت بخش خاوری کشور عراق قرار دارد. این استان که در دامنه ها و دشت های پراکنده سلسله کوه های زاگرس میانی قرار دارد از شمال به استان های آذربایجان غربی و زنجان، از خاور به همدان و زنجان، از جنوب به استان کرمانشاه و از باختر به کشور عراق محدود می شود. استان کردستان از نظر جغرافیایی بین 34 درجه و 44 دقیقه تا 36 درجه و 30 دقیقه پهنای شمالی و 45 درجه و 31 دقیقه تا 48 درجه و 16 دقیقه درازای خاوری قرار دارد. این استان از لحاظ جغرافیای طبیعی تحت تاثیر جریان هوای گرم و سرد بوده و اقلیم های گوناگونی را به وجود می آورد. تمام نواحی استان در بهار و تابستان آب و هوایی خنک و معتدل و در زمستان سرد و برفی دارد.
شهرهای استان : بانه - بیجار - دیوان دره - سقز - سنندج - قروه - مریوان - کامیاران .

 استان کردستان به لحاظ تاریخ و قدمت طولانی و جغرافیای خاص خود از مکان های تاریخی و طبیعی با ارزشی برخوردار است که در مناطق مختلف استان پراکنده شده اند. جنگل های بلوط، آبشارها و رودخانه های خروشان، چشمه های طبیعی و کوه های سر به فلک کشیده؛ طبیعت زیبا و چشم نواز کردستان را رقم زده و یکی از زیباترین جلوه های گردشگری طبیعی ایران را در دامنه های زاگرس به وجود آورده است.
جاذبه های تاریخی و معماری منطقه که شامل قلعه های قدیمی، مسجد های تاریخی، حمام ها و... می شوند، همراه با آیین ها و فرهنگ رایج بین اقوام کرد از مهم ترین جاذبه های استان کردستان است. رقص های محلی و بومی این استان که در مراسم شادی و سرور اجرا می شوند، هم از نظر مضمون و هم از نظر شکل درخور توجه است. موسیقی کردی یکی از بارزترین ویژه گی فرهنگی قوم کرد است. طراوت، شادابی، فضای عرفانی و درآمیختگی مضامین با تاریخ گذشته کردها، بخشی ازخصوصیات موسیقی کردی است. مجموع جاذبه های طبیعی، تاریخی، اجتماعی و فرهنگی؛ استان کردستان را به منطقه ای دیدنی تبدیل کرده که بازدید از آن برای هر گردشگری جذاب و خاطره انگیز خواهد بود.

شهر قمصر یکی از دیدنی ترین شهرهای استان اصفهان مخصوصا در فصل بهار است. قمصر یکی از قطب های تولید عرقیات گیاهی و گلاب در ایران است؛ که گلاب آن حتی در کشور های خارجی نیز شناخته شده بوده و دارای شهرت جهانی می باشد. این شهر همه ساله به خصوص در ایام گلابگیری که از اواسط اردیبهشت آغاز شده و تا اواخر بهار ادامه دارد، پذیرای هزاران گردشگر است. در این ایام تمام شهر پوشیده از درختان زیبا و رنگارنگ، همراه با بوی مطبوع و دلنشین گلاب و گل های محمدی است. برگزاری سالیانه جشنواره گل و گلاب در این فصل در قمصر نیز خود باعث جلب گردشگران بسیاری می شود.

طبیعت زیبا و سحرانگیز قمصر در دل کویر آن را به بهشتی برای ساکنان شهرهای اطراف تبدیل کرده است که به لحاظ خوش آب و هوا بودن، مهمان نوازی مردم آن و همچنین نزدیکی نسبی به تهران یکی از بهترین نقاط برای مسافرت های یک و دو روزه به خصوص در بهار و تابستان است.

در دامنه اشترانکوه، دریاچه های دائمی و شیرین گهر بالا و گهر پایین گسترده شده اند. این دریاچه از ذوب برف های اشترانکوه و انباشت آب آن در پشت سد طبیعی ایجاد شده است. فراوانی نسبی آب های ورودی به این دریاچه باعث می شود سرریز آب آن به دریاچه پایینی (بزرگ) بریزد. این دریاچه همانند آبگیر بزرگی است که از چشمه ها وآبشارها و سرابها سیراب و در تابستان و زمستان راکد می ماند وبیشتر سطح دریاچه زمستان کاملا یخ می بندد و چشم انداز زیبا و خاصی را به گهر میبخشد. دریاچه گهر در مرکز منطقه حفاظت شده اشترانکوه در بخش انتهایی تنگ تاپله قرار گرفته است. تنگ تاپله دره ای است در جهت شمال شرقی(جنوب شرقی) که اطراف آن را کوههای اشترانکوه فراگرفته است. زیبایی خیره کننده و چشم اندازهای بدیع دریاچه سبب شده هر ساله با وجود سختی راه، انبوهی از مردم لرستان، استانهای اطراف و دیگر نقاط کشور، با پای پیاده یا سواره به دیدن دریاچه و زیبایی های آن بروند و چند روزی از اوقات فراغت خود را در آنجا سپری کنند. این دریاچه در نزد کشورهای خارجی بنام دریاچه ایران مشهور است.

مشخصات دریاچه ها :

دریاچه گهر بزرگ ( کله گهر ): در منطقه حفاظت شده اشترانکوه و در ارتفاع 2400 متری از سطح دریا قرار گرفته است. حداکثر عمق دریاچه به 28 متر و مساحت سطح آبی آن به حدود 100 هکتار می رسد. طول دریاچه اصلی گهر را1500 متر و عرض متوسط آن را بین 500  تا 800  متر برآورد کرده اند.

مینو دشت در منتهی الیه شرق استان گلستان واقع گردیده است و از شمال با جمهوری ترکمنستان دارای 126 کیلومتر مرز مشترک، از جنوب با استان سمنان، از شرق با استان خراسان و از غرب با گنبد کاووس ارتباط دارد. این شهرستان دارای سه شهر مینو دشت، کالیکش و کلاله و چهار بخش و دوازده دهستان می باشد.
ناحیه مینودشت در گذشته "کبود جامه" و تا سال 1318 ه. ش. "حاجی لر" خوانده می‌شد. در نیمه دوم این سال به مینودشت تغییر نام داد و در سال‌های اخیر به شهرستان مستقلی تبدیل شد. درباره نامگذاری این شهر به حاجی لر، گفته‌اند که محمد حسن خان جلایر اعلام استقلال کرد و خود را فرمانروای این ناحیه خواند. پادشاه ایران برای سرکوبی او لشکر فرستاد، وی به دژ ماران پناه برد. یکی از معتمدین او به نام حاجی، با گرفتن رشوه از فرمانده لشکر اعزامی، محمد حسن خان را به دام انداخت. ماران کوه و پیرامون آن، به عنوان پاداش به حاجی واگذار شد و از این زمان، این سرزمین را "حاجی لر" نامیدند. درباره تغییر نام حاجی لر به مینودشت نیز گفته می شود: "رضا خان پهلوی" دوره سربازی خود را در اینجا می گذراند. شبی در خانه یکی از دوستان خود در این شهر میهمان شد. صاحب خانه در خواب دید روزی او پادشاه ایران می شود و خوابی که دیده بود برای رضا خان تعریف می کند که رضا خان در آن زمان حرف او را نمی پذیرد. پس از چندین سال که رضا خان پهلوی پادشاه شد به دیدن دوست خود به حاجیلر (نام قدیم مینودشت) آمد اما با خبر شد که دوستش به دیار باقی شتافته است رضا خان در حین برگشت به تهران دستور داد نام حاجیلر را به مینودشت تغییر دهند و از آن پس نام این شهر مینودشت شد.
این شهرستان دارای دیدنی های فراوانی است که از آن میان می توان به موارد زیر اشاره نمود: آبشار لوه، قلعه بوقوتو، چشمه لال، آبشار گلستان، زیارتگاه پیربخش، غار کیارام، پارک ملی گلستان، پارک و جنگل باقرآباد، پارک جنگلی چهل چای یا آق چشمه، موزه حیات وحش پارک ملی، موزه تاریخ طبیعی پارک ملی، میل گنبد، بقعه دانشمند، امامزاده یحیی بن زید، خرابه های شهر جرجان، میدان سوار کاری اسبدوانی، سد گلستان، بازارچه مرزی اینچه برون، تالابهای آلماگل، آلاگل و آجی گل، یاریم تپه و قلعه ماران.

پارک ملی گلستان

از مهمترین گردشگاه های این شهرستان می توان به پارک ملی گلستان که نخستین پارک ملی ایران محسوب می شود اشاره کرد. این پارک با 92 هزار هکتار از جمله پارک های ملی ثبت شده بین المللی است و یک حیات کامل طبیعی در آن جریان داشته و همه ساله پذیرای تعداد کثیری از محققان و پژوهشگران و اندیشمندان اکولوژیست و همچنین مسافران است. وجود رودخانه های جاری، چشمه سارهای پر طراوت و آبشارهای چشمگیر بر زیبایی های این منطقه افزوده است.

منبع:سایت جامع گردشگری ایران

قلعه ی فلک الافلاک بر روی تپه ای با همین نام در مرکز شهرستان خرم آباد مرکز لرستان قرار دارد.

دشت لاله های واژگون چهار محال و بختیاری یکی از زیباترین جلوه های بدیع و طبیعی این استان است تا جایی که می توان از آن به عنوان " نقاشی ممتاز خالق هستی" یاد کرد.

گردشگران برای سفر به‌دشت لاله‌هادرطول مسیر شهرکرد،سودجان چشمه‌دیمه کوهرنگ از دیدن چهره بهارمفرح این مسیر در حالی که از سرازیرشدن چشمه‌های آب برف در سراشیبی تپه‌ها و پوشش سبز زمین لذت می‌برند، وارد دشت لاله‌های واژگون می‌شوند.

 وجود پوشش برف برفرازتپه‌ها، قله ها،آسمان آبی تزیین شده ازابرهای سپید و قهقهه مستانه‌رودخانه‌های خروشان از جمله سرشاخه "زاینده رود" اوج زیبایی را در مسیر دشت لاله‌های واژگون به تمام و کمال به گردشگران هدیه کرده است

دشت لاله‌های واژگون با سه هزار هکتار وسعت در حدود ‪ ۶۰‬کیلومتر شهرکرد و ‪ ۲۵‬کیلومتری چلگرد مرکز شهرستان کوهرنگ واقع شده است.

عقاب سبلان. این عکس کاملا واقعی است. در مسیر صعود قله سبلان از اوطورسویی

عقاب کوه در شهرستان تفت سالهاست مهجور و مظلوم ناظر مسافران عبوری است. زیبایی این عقاب شیرکوه قابل تامل است. استان یزد زیباییهای طبیعی بسیاری در خود نهفته دارد

ایران به اندازه کل قاره اروپا،پرنده و پستاندار وحشی دارد،اما عضو جامعه بین المللی اکوتوریسم طبیعت گرد TIES نیست.وجود 160 گونه پستاندار وحشی و تعداد 495 گونه پرنده ،ایران را هم سطح قاره اروپا در آورده است.تا کنون 7500 گونه گیاهی در ایران شناخته شده است که با گونه های یک قاره برابری می کند.در برخی از رده ها،از قبیل خزندگان تعداد گونه های زیستی در ایران بسیار فراتر از تعداد گونه های زیستی در اروپا است.در ایران تا کنون 164 گونه خزنده شناسایی شده است که تعداد 26 گونه آنها بومی و انحصاری کشور ماست و از این میان شش گونه در سطح جهانی در معرض تهدید انقراض شناخته شده اند.